‘Struggelen met mezelf, dat is zo’n beetje mijn levenspad, daar ben ik echt een expert in inmiddels,’ vertelt Vivian van Emmerik terwijl op de achtergrond een halsbandparkiet vrolijk loopt te kakelen. Vroeger zag de Limburgse haar worstelingen als iets heel negatiefs maar sinds haar reis naar Indonesië, ondertussen tien jaar geleden, is dit veranderd. ‘Het voelt alsof ik echt als een ander mens ben teruggekomen. Toen ik in aanraking kwam met het boeddhisme en zag hoe die mensen daar in het leven staan, dat heeft echt een shift teweeggebracht in mijn mindset. Plotseling realiseerde ik me: “ik heb zelf het stuur in handen. Het leven is niet iets wat me zomaar overkomt, ik bepaal zélf waar het naartoe gaat!”. Sindsdien zie ik mijn struggles als iets positiefs, als iets wat ik kan onderzoeken. Waar iets te vinden valt en groei mogelijk is.’
Destijds werkte Vivian als graphic designer, een baan waar ze wel plezier uithaalde, maar toch iets in miste. Ze ging op zoek naar het missende stukje, en vond antwoorden in haar kindertijd, waarin ze bijna elk vrij moment buiten te vinden was. Bomen klimmen en plantjes bestuderen waren haar favoriete bezigheden, en ook vuur maken was een populair tijdverdrijf. ‘Eigenlijk was ik vroeger wel een beetje een pyromaantje,’ grinnikt ze terwijl hond Keiko zijn voorpoten op haar schoot legt om een knuffel te halen. ‘Op gegeven moment realiseerde ik me dat ik daar iets mee wilde doen, met die liefde voor buiten. Een opleiding misschien, of in ieder geval een cursus.’ Ze stuitte op een opleiding tot hike- en survivalinstructeur en wist direct: ‘dit wil ik doen!’
‘Eigenlijk was ik vroeger wel een beetje een pyromaantje’
‘Toen ik startte met die opleiding had ik een hele heftige drang om mezelf te bewijzen. Ik wilde heel erg laten zien dat –als de pleuris uit zou breken– ik mezelf zou kunnen redden. Dat ik zonder internet, zonder elektriciteit of stromend water, nog steeds zou weten wat ik moest doen.’
Maar toen kwam corona en viel alles plotseling stil. Opleidingstripjes gingen niet door en onbewust werd Vivian weer meegezogen in het normale dagelijkse leven. ‘Ik had destijds een fulltimebaan en was zó carrièregericht, dat ik dacht: “ik heb hier eigenlijk helemaal geen tijd voor, wat ga ik hier eigenlijk mee doen?”. Het voelde een beetje alsof ik stagneerde, totdat ik mentaal een flinke tik kreeg en ik me realiseerde dat ik júist tijd moest maken voor wat ik leuk vond. Dat ik júist die liefde voor buiten achterna moest gaan, zonder exact te weten waar het me zou brengen.’
‘Ik realiseerde me dat ik júist tijd moest maken voor wat ik leuk vond. Dat ik die liefde voor buiten achterna moest gaan, ongeacht waar het me zou brengen.’
Met hernieuwd enthousiasme begon ze weer aan haar opleiding, waarmee ze de richting nature en wildlifeinsloeg. ‘Als ik op pad ben heb ik standaard een verrekijker en allemaal natuurboeken bij me. Normale mensen nemen snacks en wat te drinken mee’ vertelt Vivian lachend. ‘Maar mijn rugzak zit meestal vol met minstens vijf kilo boeken!’
Eén van de belangrijkste dingen die ze leerde was om eens bewust stil te gaan staan. ‘In deze wereld lijkt iedereen alleen maar zo snel mogelijk van A naar B te willen. Altijd maar rennen, rennen en rennen. En als je niet meedoet? Dan blijf je achter. Ik bleef maar struikelen en op gegeven moment had ik het idee dat ik volledig buiten de maatschappij viel, iets waar ik erg veel moeite mee had. Dat was ook het punt waarop ik mijn kont tegen de krib gooide en besloot: ik ga nú naar mezelf luisteren en eens bewust stilstaan.’
Vivian zei vaarwel tegen haar leven achter een computerscherm en ging aan de slag als dierenverzorger bij GaiaZOO. ‘Al zou ik nog vijf jaar bij mijn ouders moeten wonen, ik moest gewoon echt iets gaan doen waar ik blij van werd. Naast dat ik van baan switchte besloot ik toen ook om door te leren tot wildernisgids, waarvoor ik naar Canada zou moeten.’
Vivian had ondertussen de opleiding tot hike- en survivalinstructeur afgerond, een traject waarbij Canada regelmatig ter sprake kwam. ‘Wildernisgids worden, naar Canada gaan om daar te overleven in de ruige natuur… Bijna iedereen had het erover, het was zeg maar het hoogst haalbare, iets waar iedereen van droomde.’ De droom kreeg ook Vivian in zijn greep en liet haar niet meer los. In de zomer van 2024 reisde ze dan eindelijk af naar Canada. Het land van de grote leegtes. De plek waar ze leerde dat, hoe getraind je ook bent, de kleinste dingen ineens uit kunnen groeien tot enorme obstakels.
‘Toen we met de groep naar Canada vertrokken voelde ik een gezonde spanning. Ik wist dat ik goed getraind was maar toch ga je je zorgen maken over dingen als: “Wat als het niet lukt om vuur te maken? Wat als er beren mijn kamp binnenwandelen?” Uiteindelijk bleken die grote zorgen onnodig. Waar ik echter geen rekening mee had gehouden waren allemaal kleine dingen, die op zichzelf onbenullig lijken, maar je na drie weken toch echt opbreken.’
Zo kwam Vivian er vrij snel achter dat ze toch wel aardig wat behoefte had aan slaap. En dat de combinatie van eeuwig natte sokken, dagelijks rijst eten en continu een zware rugzak moeten tillen toch wel een flinke impact heeft op je weerbaarheid en je humeur. ‘Elke nacht lag ik in mijn zelfgebouwde shelter -een tent was immers niet toegestaan- en als je dan continu dieren om je heen hoort scharrelen, slaap je echt niet. Sommige nachten deed ik geen oog dicht en op gegeven moment was ik gewoon helemaal op. Ook was ik dat eindeloze droogvoer helemaal zat. Ik merkte dat ik begon te fantaseren over lekker eten en compleet gedemotiveerd raakte als ik dan wéér alleen maar rijst had. Het overviel me eigenlijk een beetje, dat die opstapeling van kleine irritaties zo’n groot effect hadden op mijn ervaring. Ik heb me van tevoren druk gemaakt om heel veel dingen, maar slaaptekort en rijst zaten daar niet bij.’
‘Ik heb me van tevoren druk gemaakt om heel veel dingen, maar slaaptekort en rijst zaten daar niet bij.’
Gelukkig kan Vivian achteraf goed lachen om haar ontberingen in de Canadese wildernis. ‘Op gegeven moment dacht ik echt: ”ik ga op de grond liggen en laat me opeten door de eerste de beste grizzlybeer die langskomt.” Mijn schoenen waren niet meer droog te krijgen, mijn slaapzak was drijfnat, en daarnaast was ik ook aan de dunne omdat mijn waterfilter niet goed werkte.’ Het enige dat Vivian die dag op de been hield? De gedachte aan het blikje cola in haar tas, waar ze zich de hele dag al op verheugde en dat ze van zichzelf ‘s avonds op mocht drinken. ‘Ik kon het al bijna proeven, zoveel zin had ik in die cola! Ik had het nog even opgehangen in de bearbag zodat de beren er niet bij konden, maar toen flikkerde die tas dus uit de boom waardoor het blikje cola explodeerde. Geen cola meer, en een tas die onder de plakzooi zat, toen ging ik echt dood vanbinnen. Ik had echt nooit gedacht dat een blikje cola mijn mentale ondergang zou betekenen.’
Ik ga op de grond liggen en laat me opeten door de eerste de beste grizzlybeer die langskomt.
Ondanks alle tegenslagen heeft Vivian het toch volgehouden in de Canadese wildernis. Ze volbracht alle opdrachten, maar er was één probleem: ze was niet snel genoeg. ‘Op gegeven moment was ik weer zó aan het jakkeren dat ik bijna niet doorhad waar ik eigenlijk was. Ik was in één van de mooiste wildernissen ter wereld en kon er niet eens van genieten.’ Dat was het moment dat Vivian wederom besloot om stil te gaan staan. ‘Ik ben letterlijk op een rots gaan zitten en om me heen gaan kijken. Ik zag beren, elanden en eindeloze bergen, allemaal in één panorama, dat is toch fantastisch? Plotseling realiseerde ik me hoe zonde het eigenlijk was om als een kip zonder kop door dit fantastische landschap te razen. Ik was hier nu, en ik wilde alles volop ervaren in plaats van me druk te maken over tijden en deadlines. Bovendien begon ik me af te vragen of ik wel écht wildernisgids wilde worden, of dat ik het gewoon stoer vond om mezelf zo te kunnen noemen. Want wilde ik al deze ontberingen eigenlijk wel écht vaker ondergaan, en dan ook nog eens met klanten erbij?’
Diep vanbinnen wist Vivian het antwoord op deze vraag eigenlijk wel, waardoor ze er vrede mee kreeg dat ze alle opdrachten niet op tijd zou volbrengen. Door te vertragen kreeg haar Canadese avontuur des te meer waarde, en vond ze antwoord op een vraag die we ons allemaal wel eens mogen stellen. Win je in het leven als je zo snel mogelijk van A naar B komt? Of juist als je intens geniet van de reis?
